Evet Bugün itibariyle, bir doktoru alıp biraz aşk Sağlık müdürlüğü yaptırdıktan sonra, Ankara’ya genel müdürlüğe gönderdik, Hemde Geride Enkazın enkazı ve yüzlerce sorun bırakmış halde…
Ağrı Yıllardır yoklukla mücadele ediyor, gençleri göç ediyor, hastaları başka illerin yollarında şifa arıyor. Ama ne hikmetse bu şehrin makamları, hizmet makamı olmaktan çıkıp kariyer basamağına dönüşüyor.
Ağrı, yıllardır aynı senaryoyu izliyor:
Gelen burada güç topluyor, ünvan kazanıyor, Ankara yollarını açıyor… Olan ise yine bu şehrin insanına oluyor.
Bir dönem imamlıktan gelen isimleri gençlik sporun başına oturttular. Gençlerin geleceği, liyakat yerine sadakat hesaplarına teslim edildi. Ağrı ise yine “idare ederiz” anlayışının yükünü çekti.
Sağlıkta yaşananlar ise hafızalarda daha ağır bir iz bıraktı.
İl Sağlık Müdürlüğü koltuğun yarısına oturan isim, göreve gelir gelmez sağlık sorunlarını dile getiren gazetecileri hedef aldı. Halkın yaşadığı mağduriyetleri yazan, hastanelerdeki eksikleri gündeme taşıyan yaklaşık 10 gazeteci hakkında dava süreçleri başlatıldı. Eleştiriyi susturmayı yönetim sanan anlayış, çözüm üretmek yerine baskıyı tercih etti.
Yetmedi…
İkinci büyük tartışma ise ihale iddiaları oldu. Kamuoyunda uzun süre konuşulan bazı ihale süreçlerine ilişkin ciddi tartışmalar yaşandı. İddialara göre, Sağlık Bakanlığı devreye girerek bazı işlemleri durdurdu.
Şehirde sağlık sistemi alarm verirken, vatandaş randevu bulamazken, doktor eksikliği büyürken, insanlar başka illere sevk edilirken; makam sahiplerinin önceliği halk değil koltuk oldu.
Daha da çarpıcı olan ise şu:
Hakkında sayısız soruşturma konuşulan, kamuoyunda sürekli tartışmalarla anılan bir yönetici, bütün bu eleştirilere rağmen bugün daha üst görevlere taşınıyor. Yani bu düzende başarının ölçüsü hizmet değil; güç ilişkilerine yakın olmak oluyor.
Ağrı yıllardır “emanet şehir” muamelesi görüyor.
Kimse uzun vadeli iz bırakmak istemiyor.
Kimse “Ben bu halkın kaderini değiştireceğim” demiyor.
Çünkü bazıları için Ağrı; hizmet edilecek şehir değil, kariyer basamağı.
Ve artık insanlar açıkça şunu soruyor:
Bu memlekette halka rağmen yükselenler neden hep ödüllendiriliyor?
Neden başarısızlığın hesabı sorulmuyor?
Neden bu şehir sürekli deneme tahtasına çevriliyor?
Ağrı’nın artık vitrin yöneticilere değil, vicdan sahibi yöneticilere ihtiyacı var.
Bu halk, makam sahiplerinin kariyer planlarında basamak olmaktan yoruldu…
